"น้ำเน่าสิ้นดี" ผมก็เคยคิดอย่างนี้
กลับบ้านมาเมื่อวาน พยายามคิดกับตัวเองว่าเรารู้สึกอะไรกันแน่ ทำไมมันถึงแปลกๆแบบนี้ แล้วอยู่ดีดีก็มาถึงถึงคำนี้ "รักแรกพบ" ซึ่งก็น่าจะดูตรงที่สุดกับความรู้สึกที่เป็นอยู่ตอนนี้ ไม่น่าเชื่อจริงๆ จะมีอะไรที่ทำให้คนที่ กระด้าง ห่าม หรือ หยาบคาย คิดได้แบบนี้
ผมกับเจ้าเป็ด นั่งรออยู่ในห้องเล็กๆประมาณ 7 ตรม. ระหว่างนั้นผมใช้เวลาสำรวจสิ่งของอุปกรณ์ต่างๆรอบๆห้อง ดูใต้โต๊ะว่าไอ้นั่นมันอะไร ไอ้ข้างๆนี่มันอะไร ตามประสา หมูเจ้าปัญหา แล้วก็เงยหน้ามองจอคอมพิวเตอร์อยู่บนเพดาน อือ ดีเหมือนกัน ดูอย่างนี้น่าจะเมื่อยดีแท้ ซักพักมีทีมงานเข้ามา 2 คน ทำอะไรกับเจ้าเครื่องอะไรต่างๆ ผมยังคงมองจอคอมบนแพดานด้วยความเมื่อย
"นี่ไงครับ หัวใจกำลังเต้น" คุณหมอเอ่ย ยังไม่พอยังคงพูดต่อ "กำลังขยับตัวอยู่เลย นี่แขน นี่ขา ตรงนี้หัว.. " คุณหมอ อธิบายส่วนต่างๆของทารกที่อยู่ในท้องเจ้าเป็ด พร้อมแสดงให้ดูว่าหัวใจอยู่ตรงไหน เต้นอย่างไร Heart rate เท่าไร 170 คือค่าที่วัดได้ ไม่น่าเชื่อว่าเครื่องอะไรทำได้ขนาดนี้ พวกเราเห็นน้อง enfant ขยับมือทักทายเราด้วย วันนี้คุณหมอบอกว่า น้อง enfant ยาว 2.6 ซม. อายุประมาณ 9 สัปดาห์ ตื่นเต้นมากมากครับ ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้เลย แค่เห็นแค่นี้ก็รู้สึกว่า น่ารักมากมากแล้ว มันเป็นอะไรที่ตื้นตันมากมาก เราได้เห็นชีวิตใหม่เล็กกำลังเติบโต จากความรักของเรา 2 คน อยู่ภายในร่างกาย ภายในท้องว่าที่คุณแม่ อย่างนี้ไม่เรียกว่า "รักแรกพบ" จะเรียกว่าอะไร เน้อ... น้อง enfant ...
ความสุขมากมายนี้เกิดขึ้นหลังการรอคอยอันยาวนาน... 4 ชม. ณ รพ.ที่หุ้นมันตกอาทิตย์เดียว 20% (จริงๆมันก็ตกทั้งตลาดแหละ) และ 1 ชม.ในซอยนานา ที่แม่งติดโคดพ่อ แต่ก็โชคดีมากมาก ที่ไม่ได้ไปที่สยาม เพราะน้องจิ๊บมีปัญหาเรื่องหม้อ(น้ำ)อีกแล้ว
'เจ้าเป็ด เราบอกรักกันวันนึงกี่รอบเหรอ'
